-Kimim ben?
-Sizinkinin başlangıcı olan nefesimin sonuyla,
-İsteseydiniz sizin için hiçbirşey ifade etmezdim ya da yalnızca iz olurdum.
-Pembe siyahtan yeğdir ama ikisi uyuşur.
-Sen benim efendimsin. Ben, dudaklarının kenarında soluk alıp veren ya da can atomum yalnızca.
Gözyaşlarıyla ıslanmış bir parmağın dinginliğine dokunmak istiyorum.
-Kömür parçalarıyla dolu bir deliğin karanlığında sallanan bu terazi neden?
-Terliklerinin ağırlığıyla düşünceleri ağırlaştırmak.
-Düşünce, sahip olmadığı hakları hemen her yere yarar.
-Varolduğuna göre ve var olmayı bir tek sen bildiğine göre bu kitapta gerekli değil belki de.
-Uzun soluklu bir işe girişmeye gösterdiğim eğilimin nedeniyle, hayatın, sevdiğim ve bana kendisini sunan hayatın-soluğu kesercesine yaşanan hayatın- gözünden düşeceğime fazlasıyla eeminim.
-Beni bir edebiyat nesnesi yaptın, ben gerçek bir kadın olmak isterdim.
Andre Breton
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder